2* Night sky @ crete / Observation tools / limiting magnitude charts.


The darker and more transparent the sky and the more sensitive your eyes, the more stars you can see. To use your observations for scientific analyses a quantitative characterization of these factors has to be established. The limiting magnitude (which is defined as being the magnitude of the faintest star near the zenith that the observer can detect using the slightly averted naked eye) defines both the condition of the sky's clarity and the quality of the observer's eyes. Please note, the limiting magnitude is an observer specific quantity. Do not be surprised if other observers at the same site obtain different limiting magnitudes then you. This is the rule, rather than the exception. Only record your own values! There are several methods for determining the limiting magnitude. We describe one which is favored by many amateur astronomers.

In the table's under you find the number of star-fields. The stars visible within these areas, including the corner stars, and have to be counted. After the observation the number of stars can be converted into the limiting magnitude by using the amount of stars counted. Check the column for the LM of the star. Do not increase your attention artificially when obtaining the limiting magnitude, since it should characterize your average eye-state during your observation. Determine the limiting magnitude at the start of the watch, and then every 30-45 minutes, even if there is no considerable change. In this way you will reduce the random errors in the procedure.

You should preferentially use fields in you're observing direction, and use at least two, or better three, fields for each determination. Again, doing this will help to reduce random errors. The fields should have an elevation of more than 40°. Remember to note the time, field number, and the number of stars counted. 

Hoe donkerder en transparanter de hemel hoe gevoeliger uw ogen en hoe meer sterren u kunt zien. Om uw waarnemingen te gebruiken voor wetenschappelijke analyse een kwantitatieve karakterisering van deze factoren kan worden tot stand gebracht. De grensmagnitude (die word gedefinieerd als de grootte van de zwakste ster nabij het ​​zenit dat de waarnemer kan detecteren via de enigszins afgewend blote oog) definieert zowel de toestand van de duidelijkheid van de hemel en de kwaliteit van de ogen van de waarnemer. Let op, de grensmagnitude is de waarnemer zijn bepaalde hoeveelheid. Wees niet verbaasd als andere waarnemers op dezelfde locatie verschillende magnitudes verkrijgen dan u. Dit is de regel, niet de uitzondering. Neem alleen uw eigen waarden op! Er zijn verschillende methoden voor grensmagnitudes. We beschrijven één die als favoriet word gebruikt door menig amateur astronomen.In de tabellen hieronder vind u het aantal stervelden. De sterren zichtbaar in deze gebieden, waaronder de hoeksterren worden meegeteld. Na het waarnemen van de hoeveelheid sterren, kunnen die dan worden omgezet in de grensmagnitude naargelang de hoeveelheid sterren die geteld werden. Controleer de kolom voor de LM van de ster. Laat uw aandacht niet kunstmatig verhogen bij het verkrijgen van de grensmagnitude tijdens uw observatie omdat dit het gemiddelde van uw oogstatus zou moeten karakteriseren. Bepaal de grensmagnitude aan in het begin en vervolgens elke 30-45 minuten, zelfs als er geen aanzienlijke verandering is. Op deze manier zult u de willekeurige fouten in de procedure beperken.

U dient bij voorkeur gebruik te maken van velden in uw observerings richting, gebruik minstens twee of beter drie velden voor elke bepaling. Nogmaals, door dit te doen zal dit u helpen om willekeurige fouten te verminderen. De velden moeten een hoogte van meer dan 40° hebben. Vergeet niet om de tijd, het veld nummer, en het aantal sterren te noteren.


























































































sasteria 2015