2B* The solar system / Ina Caldera area.


The picture where taken at the observatory "Sasteria". They all are cropping from wide field image seen here under. More then one picture is taken and showed with the D-formation "INA CALDERA", just in order to ensure the item was definitely seen. 
De foto's zijn genomen op het observatorium "Sasteria". Het zijn  bijgesneden afbeeldingen. Meerdere foto's zijn gemaakt van de D-formatie "INA CALDERA", gewoon om ervoor te zorgen dat het object zeker gezien was.

Ina Caldera, een structuur die heel jong is of toch niet. Ina of Ina Caldera is een D-vormig gebied dat gelokaliseerd is op de maan. Het is een eigenaardig geologisch gevormde structuur in Lacus Felicitatis, coördinaten: Lat 18.6° / Long 5.3° E. Het is ook vermeld in de “Lunar 100” op nummer 99 en in de Rükl maanatlas op pagina 22.

Het is een kleine formatie van 2.9km met een diepte van maar 30 meter. Dit kleine gebied was eerst ontdekt door de Apollo astronauten. Visueel voor hen was deze formatie waarneembaar als een D-vormig figuur met binnenin vlakken in grijsschakeringen. Door het gebruik van een filter konden ze op het oppervlak van Ina, dit fotografisch in visueel licht een blauwachtige kleur waarnemen. Dit verwees naar titanium rijk basalt. Wanneer vulkanisch basalt verouderd over miljoenen jaren, wordt de blauwachtige kleur minder en minder en toch hier is deze sterk aanwezig. Het merendeel van de vulkanische uitbarstingen op de maan eindigden 3 biljoen jaar terug. Sommige gebieden tot zelf 1 biljoen jaar terug! Waarom toont het gebied rond Ina, dan nog zo een typische heldere titanium rijke basalt afzetting die heel jong is? Het is als of er verse grond is omgewoeld en opnieuw blootgesteld aan de ruimte. Is dit gebeurd door vulkanische activiteit of is dit het eindproduct van dieper gelegen gassen die ontsnappen. Misschien hebben die gassen het basalt mee gestuwd naar het oppervlak en ze daar verspreidt. Dit bewijst natuurlijk niet dat er nog vulkanische activiteit is op de maan. Misschien zijn deze gassen die miljoenen of biljoenen jaren gevangen zaten onder de grond, vrijgekomen door een maanbeving. Daar Ina gelokaliseerd ligt aan een kruising van 2 valleien, zou dit wel eens een mogelijke oplossing kunnen zijn. Zou de maan toch nog recent actief geweest zijn? De kans op een inslag is klein, dus de oorzaak om de opwelling van het basalt daar aan toe te schrijven is onzeker. Het gebeid is maar 2.9km, het verzamelen van kratertjes om deze later te tellen en van daaruit de ouderdom te bepalen ligt niet voor de hand. Toch de aanwezigheid van maar twee duidelijke kraterinslagen groter dan 30 meter op een gebied van 8 vierkante kilometer verwijst opnieuw naar een jonge Ina! Misschien brengt het gebruik van een ander filter meer aan het licht. Een filter dat kijkt naar ijzer dragende mineralen. Opnieuw verwijst deze techniek in de Ferrous band (Fe2+) naar een heel jonge Ina en dit te vergelijken met een jonge krater. Zoals 2 miljoen jaar oude South Ray krater. Andere kenmerken steunen deze theorie, zoals de mysterieuze scherpe randen die het gebied vertoont. Deze zouden normaal moeten verdwijnen of verweerd zijn binnen het 50 miljoen jaar! Door een constante regen van kleine meteorieten worden deze scherpe structuren gaande weg afgebroken. Wat is er nu eigenlijk aan de hand. Zouden de foto’s van de (lunar reconnaissance orbiter) LRO Narrow-Angle-Camera meer details vrijgeven. Het voordeel is dat de resolutie van de genomen foto’s veel hoger is dan vroeger tijdens het Apollo project. Het tellen van kleine kratertjes kan nu veel exacter gebeuren. Met als resultaat! De hoger gelegen gladde tot op een schaal van enkele meters en over het algemeen vlakke delen in Ina, bezitten even veel kleine kratertjes zoals de omliggende Mare lava’s. Meer dan 3000 leden werden er geteld wat wijst op een ouderdom groter dan 1 biljoen jaar. De lager gelegen ruwer gedeelten van Ina vertonen meer rechtlijnige breuken en cirkelvormig segment delen die hoger uitsteken dan de bodem. Dit kan verwijzen op verweerde of verzonken kraterdelen. Het aantal bewaarde kratertjes is hier veel minder dan op het hoger gelegen gedeelde.  Hoewel er meer kraterleden aanwezig zijn dan voorgaan gedacht, is het onwaarschijnlijk dat dit gebied op zijn geheel gevormd werd in het laatste 10 miljoen jaar. Niemand is natuurlijk zeker hoe Ina ontstond en dan nog de twee verschillende terreinen in Ina zelf! De scherpe randen en de rondachtige lijnpatronen van de gladde plateaus zijn dan wel hints voor een oplossing maar hun interpretatie is onzeker. Wat kan men nu verwachten van Ina door de telescoop. Het is niet gemakkelijk om vanaf de aarde Ina te bestuderen. De kleine omvang en de grijsachtige structuur zonder al veel schaduwafwerping zijn een test voor oog en telescoop. Toch kan men er in slagen mits een goede seeing om dit fenomeen te ontwaren. Meerdere malen heb ik het kleine D-vormige figuurtje kunnen waarnemen door de 20” Newton en de C11 Sct. De volgende maal is de 15cm Maksutov aan de beurt, ik ben al benieuwt als dit haalbaar zal zijn? Wat heb je nu nodig om met zekerheid dit kleine D-vormpje waar te nemen. Eerst en vooral een gedetailleerde foto met de locatie van Ina. Zonder dit is slagen zo goed als onmogelijk. Een goede seeing is een must en filter gebruik zal zeker het contrast opvoeren. Hoewel bij grote verhouding vind ik filtergebruik minder nodig, daar het licht reeds verzwakt wordt door het inzoomen op een klein gebied. Natuurlijk alles is afhankelijk van de kijker-diameter en de F-verhouding alsook de groothoek van het oculair. Een ding is zeker het contrast met het omliggende gebied is niet groot dus een te donkere filter zal nadelig werken. Ga eerst en vooral op zoek naar de krater Conon (21km) en Manilius (39km). Verbind beide kraters met een lijn en ongeveer halfweg vind je iets ten zuiden de krater Yangel. Dit is al de eerste test, als je dit kratertje van 9km niet ziet dan is de zoektocht afgelopen. Voor wie het kratertje kan spotten moet zich nu concentreren op de tegenoverliggende 4 kratertjes ten noordoosten. Kratertjes die schommelen tussen 5 a 7 km en in een gebogen lijn liggen. Dit is het tweede obstakel die u moet overwinnen. Een van die kratertjes is dubbel, als je dit kunt onderscheiden zit je op de goede weg om Ina te zien. (Zie foto’s) Trek nu een denkbeeldige lijn tussen de krater Yangel en het laatst vernoemde dubbelkratertje. Deel deze lijn in het midden en u bent praktisch op Ina beland. Focusseer je aandacht nu op dit hoger gelegen gebied. Je vindt ten noorden 2 kleine uitstekende pieken die onder bepaalde licht omstandigheden heel helder kunnen zijn. Vorm nu een gelijkbenige driehoek naar het zuiden en de tip is waar Ina zich bevindt. Kijk voor een iets licht grijzer gebied met wat hoger albedo. Wanneer de seeing heel goed is zal je ook de D-vorm te zien zijn, indien uw kijker opening groot genoeg is. De beste dagen zijn wanneer de maan ofwel 8-21-22 dagen oud is. Dus haal die kijkers boven en laat het mij weten met welke kijker-opening u Ina hebt kunnen lokaliseren. Wie de mogelijkheid bezit om te fotograferen moet dit zeker proberen. Dit is werkelijk een uitdaging van de bovenste plank. Met de C11 Sct en de Canon D40 in het brandpunt heb ik het als eens geprobeerd. Verschillende opnames vertonen Ina duidelijker dan weer niet. Dus zoals gewoonlijk, seeing gebonden. Toch is de D-vormige formatie op verschillende afbeeldingen te zien na sterk uitvergroten en het na het contrast wat bij te werken. Het resultaat moet zeker beter kunnen nu ik weet dat dit haalbaar is. Dus wachten op een hoge maanstand en liefst perfecte seeing. Volgende maal probeer ik het met Eos Movierec (software programma). Zeker een aanrader voor degenen die met een Eos-camera werken voorzien van de “Live view” functie. Dit programma geeft u de mogelijkheid om de afbeelding te filmen, ook wanneer het object in het camera venster is ingezoomd. Dus heel handig voor planeten en alles wat daar omheen draait. Een Pc aan de telescoop is dan wel een must, daar de camera volledig gestuurd word via het software pakket. Ik laat het nu over aan jullie om de uitdaging aan te gaan, om dit kleine mysterieuze plaatsje op de maan te lokaliseren. 

Ina Caldera, a structure that is very young or not. Ina or Ina Caldera has a D-shaped area that is located on the moon. It is a peculiar geological structure formed in Lacus Felicitatis, coordinates: Lat 18.6 ° / 5.3 ° E. Long It is also mentioned in the "Lunar 100" at number 99 and the Rükl Moon atlas on page 22.It is a small formation of 2.9km with a depth of 30 meters. This small area was first discovered by the Apollo astronauts. Visual for them, this formation observed as a D-shaped figure with inside surfaces in gray shades. By the use of a filter, they could on the surface of Ina, this photographic light in a bluish color visually perceive. This pointed to titanium rich basalts. When volcanic basalt aged over millions of years, the bluish color becomes less and less visible  and yet here is this strong. The majority of volcanic eruptions on the moon ended 3 bilion years ago. Some areas even 1 billion years back! Why does the area around Ina  still show as a typical bright titanium-rich basalt deposits that looks very young? It is as if fresh ground plowed and re-exposed to the space. This is done by volcanic activity or it is the end product of deeper gases escape. Maybe those gases into the basalt pushed to the surface and spread out. This of course does not prove that there is still volcanic activity on the moon. Perhaps these gases where millions or billions of years trapped underground and released by a moon quake. As Ina is located at an intersection of two valleys, this might be a possible solution. The moon would still have recently been active? The probability of an impact is small, so the reason for the upsurge of the basalt there to due is uncertain. It is only 2.9km area, collecting craters for later counting and from there determine age is not obvious. Nevertheless, the presence of only two distinct crater impacts greater than 30 meters in an area of ​​8 square kilometers again refers to a young Ina!
Perhaps, the use of a different filter brings more details. A filter that looks to iron bearing minerals. Again, this technique refers to the band Ferrous (Fe2 +) to a very young Ina and comparing it to a young crater. As two million years old South Ray crater. Other features support this theory, as the mysterious sharp edges that the area exhibits. These would normally disappear or weathered within 50 million years! By a constant rain of small meteorites, these sharp structures along the way demolished. What is really going on. Should the photos of the (Lunar Reconnaissance Orbiter) LRO Narrow Angle Camera release more details. The advantage is that the resolution of the captured images is much higher than it used during the Apollo program.
The counting of small craters can now be done much more precise. With the result! The higher smooth area's up to a scale of several meters and generally flat area's in Ina, possess as many small craters like the surrounding Mare lavas. More than 3000 members were counted indicating an age greater than one trillion years. The lower rougher sections of Ina exhibit more linear fractures and circular segment parts that protrude higher than the bottom. This may refer to weathered or sunken crater parts. The number of preserved craters is much less than the higher shared. Although there are more crater members present than going for belief, it is unlikely that this area as it is, completely formed in the last 10 million years. Of course, nobody was sure how Ina and then the two different areas in Ina self has formed!
The sharp edges and roundish line patterns of the smooth plateaus or hints for a solution but their interpretation is uncertain. What can one expect from Ina through the telescope. It is not easy to study Ina from Earth. The small size and grayish structure without to much shade contrast are a test for eye and telescope. Yet one can succeed in a very good seeing condition, to observe this phenomenon. Several times I have observed this small D-shaped figure with the 20 "Newton and the C11 Sct. The next time the 15cm Maksutov's will be used. I'm wondering if this will be feasible? What do you need now to be certain that the small D-mold can be observed. First a detailed picture of the location of Ina. Without this success is virtually impossible. A good seeing is a must and filter usage will surely increase the contrast. Although by using bigger magnifications a filter is less necessary, because the light is already weakened by zooming in on a small area. Of course, it all depends on the objective diameter and the F-ratio and the field angle of the eyepiece. One thing is for sure the contrast with the surrounding area is not large so a to dark filter will darken Ina to much. Go first and foremost to find the crater Conon (21km) and Manilius (39km). Connect both craters with a line and about halfway you will find just to the south the crater Yangel. This is the first test, if you do not see the crater of 9km then the search ends. Who can spot the crater must now focus on the opposite four craters northeast. Craters varying between 5 to 7 km and following a curved line. This is the second obstacle you must overcome. One of the craters is double, if you can distinguish you're on the right track to see Ina. (See pictures) Draw an imaginary line between the crater Yangel and the last mentioned dubbel crater. Divide this line in the middle and you are practically ended on Ina. Focusing your attention on the higher ground. You will find north 2 small mountain peaks, under certain lighting conditions they can be very bright. Now form an isosceles triangle to the south and the tip is where Ina is located. Look for something slightly grayer area with somewhat higher albedo. When the seeing is very good, you will also see the D-form, if your telescope opening is large enough. The best days are when the moon is either 8-21-22 days old. So get those telescopes out and let me know from which diameter lens you can spot Ina. Who possesses the ability to take pictures should definitely try. This is really a challenge of the highest order. With the C11 Sct and the Canon D40 in the focus as I have tried. Several shots show Ina clearly and others do not. So as usual, seeing bound. However, the D-shaped formation on different images is seen better after enlargement and working with the contrast. The result could certainly be better now that I know that this is feasible. So wait for a high moon passage and preferably perfect seeing. Next time I try it with Eos Movierec (software). Definitely recommended for those with an EOS camera that works with the "Live View" function. This program allows you to shoot the image, even if the object in the camera window is zoomed. So very handy for planets and everything revolves around it. A PC connected to the telescope is a must, since the camera is completely controlled through the software package. I leave it up to you now, except the challenge to discover this mysterious little place on the moon.

sasteria 2017