3* DEEP-SKY Features / Globular clusters


De NGC 6544 en NGC 6553 onmiddellijk zichtbaar in de zoeker als klein diffuus balletje en iets helderder dan de NGC 6553 Mag.7.5 de V.tip =  12.8 en de V(HB) = 14.9 met een grote van 9.2’. (150mm F12 Maksutov.)In het zelfde beeldveld zie ik ook de M8, een mooi trio. Bij 75x bezit de bolhoop een kernverheldering die overloopt in de omringende nevel. Bij 140x en een beeldveld van 16’ is de nevel niet scherp begrenst en kan ik 5 randsterren oplossen bij perifeer waarnemen. (Waarnemingen gemaakt met de 30 cm Dobson zijn gemaakt van uit België)

The NGC 6544 en NGC 6553 are immediately visible in the finder scope. 

They looked like a small diffuse disk where the NGC 6553. the brighter one is. 
The NGC 6544 is a globular with Mag.7.5 the V.tip =  12.8 and the V(HB) = 14.9 with a size of 9.2’.
In the same field I see also the M8, a nice triple to watch. By 75x the brighter core of the globular runs smooth over in the hallo. By 140x in a field of 16’, the globular has no sharp borders and I can count 5 stars on the edge, this with advert vision. (The 12” Dobson was used in Belgium for the observation here described)

De NGC 6553 met mag. 8.3 de V.tip =  15.3 en de V(HB) = 16.9 met een grote van 9.2’.

Moeilijk waarneembaar bij 75x, bezit niet echt een kernverheldering en bij een voldoende vergroting van 140x kan ik perifeer 2 sterren oplossen. Het neveltje lijkt rond over te komen.


The NGC 6553 with mag. 8.3 the V.tip = 15.3 and the V(HB) = 16.9 and a size of 9.2’. 

This globular is the hardest to observe with a magnification of 75x ,possesses not really a core clarification. With sufficient magnification I solve 2 stars in the nebula. The shape of the globular looked round.



De PAL 8 met mag. 10.9 en een V.tip = 15.4 en de V(HB) = 17.3 

Een Palomar object is nu niet echt een object voor de 150mm Maksutov, maar toch met een grote van 5.2’ boogminuten zijn er enige details te bespeuren. Bij 75x zwak zichtbaar met een zwakke verheldering naar de kern toe. Indruk van een ronde vorm die tamelijk scherp begrenst is. Bij 180x idem van uitzicht en nog steeds geen opgeloste sterren in de nevel. Pal 12 opgezocht maar was niet waarneembaar in de Maksutov.

The PAL 8 with a mag. 10.9 and the V.tip = 15.4 and the V(HB) = 17.3 

I never thought I could observe this globular with my 6" Maksutov. But with a size of 5.2’ there are some details in this small weak patch. By 75x it’s a weak round nebula, with a brighter core. The edges are fairly sharp. By 180x still the same details and no solved stars in the nebula. I was not able to observe the Pal 12 in the Maksutov.


De M22 is een bolhoop met mag.5.2 de V.tip =  10.7 en de V(HB) = 14.2 met een grote van 32.0’ 

Een enorm zicht bij 75x en doet mij denken aan de M13. Veel opgeloste sterren die slierten vormen en zo elkaar doorkruisen. Dit alles ligt netjes ingebed in een korrelachtig nevel. Bij 250x is het beeldveld (13’) gevuld met de kern en vele kleine fonkelende sterretjes. De nevelachtergrond is nog steeds ver van opgelost wat duid dat de kern een grotere kijker nodig heeft om deze op te lossen.

The M22 is a globular with mag.5.2 the V.tip =  10.7 and the V(HB) = 14.2 with a size of 32.0. By 75x the view is fantastic and reminds me of the M13. Plenty of resolved stars all gathered in curved arms. All this lays in a hazy nebula with a granular look. By 250x explodes the M22 in glittering stars. The hole field, 13’ is filled with the globular. The core is bright and granular, what’s suggest that there are still a lot of stars unsolved. So, with a bigger telescope the globular will be enormous.




De M28 is een bolhoop met mag.6.9 de V.tip = 12.0 en de V(HB) = 15.7 met een grote van 13.8’.  

Een prachtige bolhoop bij 75x met heldere kern + omliggende nevel, beide zijn sterk afgelijnd t.o.z van elkaar.
Bij 100x is de buitenrand onscherp afgeboord en loopt deze vormloos over in de donkere achtergrond. 
Er zijn 5 randsterren zichtbaar en verspreid rond de nevel. 

The M28 is also a globular with mag.6.9 the V.tip = 12.0 and the V(HB) = 15.7 the size is 13.8’ By 75x is the globular a beautiful concentration of stars with a brighter core and a separated hallo with sharp edges. By 100x the outskirts of the nebula are sharp and run shapeless over in the dark background. There are 5 stars visible at edge of the outer hallo.



De M2 is een bolhoop met mag. 6.6 en een grote van 16 boogminuten de V.tip =  13.1 mag. en de V(HB) = 16.1 mag. 

In de 40 mm zoeker is de M2 goed te vinden als een klein wazig vlekje. Bij 75x observeer ik een klein nevelbolletje met heldere ronde kern, omringd door een zwakkere nevel die grijs tot zilverachtig overkomt. De omringende nevel geeft nog geen randsterren prijs. Bij 100x tot 150x zie ik een 15 tal randsterren opduiken net buiten de nevelrand, deze fonkelen aan en uit.(beeldveld 30’ en 20’) De kern bezit een lichte ovalen vorm, omgeven door een 2de ring die iets zwakker is, deze gaat om zijn beurt over in de omliggende buiten ring die tamelijk scherp begrenst is. Bij 150x tot 277x kon ik een 20 tal randsterren waarnemen in een beeldveld van 11’ waar de totale nevel een oppervlakte vertoonde van circa 7’. De structuur van de nevel vertoont verder geen verandering. 

The M2 is a globular with mag. 6.6 and a size of 16 arc minutes.

De V.tip =  13.1 mag. and the V(HB) = 16.1 mag. In the finder scope is the M2 easy to see as a small misty patch. By 75x I observe a small round nebulous spot, at the centre a dense brighter core. The grey hallo shows no stars at this magnification. By 100x to 150x I count about 15 stars like glittering flecks in the outer hallo. The shape of the core is a little oval and surrounded by a second weaker hallo. This hallo expands in the outer ring in the shape of a circle with sharp edges. A magnification of 150x to 277x shows about 20 stars at the edge of the nebula in a field of 11’. The structure of the globular stays the same under these magnifications. I estimate the size 7’


M 68 Globular cluster in the constellation Hydra. 

Its like a snowball hanging in space, the core is brighter and fades out in steps. At 89x with advert vision I can see the first stars appearing at the edge of the cluster. There are a lot more stars to observe at 142x but the core is still not fully resolved in single stars. There is still some background fog that embeds the total cluster. Stars are following an arm structure that curls through the centre. 

M 68 bolhoop in het sterrenbeeld Hydra.

Bij 89x duidelijk zichtbaar als sneeuwbal met heldere kern. Vanuit de kern is een trapsgewijze helderder waarneembaar. Bij perifeer waarnemen kan ik de eerste Randsterren ontrafelen. Bij 142x mooie bolhoop, veel opgeloste sterren. Kern blijft nog onopgelost. Sterren verdeeld in armpatronen ingebed in zwakke nevel.


De M15 in Pegaseus is een bolhopen met een diameter ruim 20’ en waarvan de (V-tip) de helderste sterren beginnen tussen mag. 12.1 en 13.1.

Dus goed haalbaar met kleinere telescopen. Wat iets moeilijker wordt is het waarnemen van de planetaire nevel in de M15. Pease 1; deze bezit een magnitude van (fotografisch) 14.9 en een grote van maar 1boogseconde. Deze nummers klinken niet veel belovend, maar met voldoende vergroting en met een OIII filter en wat inspanning valt er wel iets te zien. Ga maar eens op zoek ten NNO van de kern. Daar vind u op ongeveer 7’ van de kern een heldere ster van mag 7.3, deze kan je gebruiken als leidraad. Trek een denkbeeldige lijn vanuit het center door de ster en ga op zoek langs deze ribbe. Even buiten het center vind u dan een klein gezwollen sterretje met een zwak diffuus schijfje. Beste vergroting liggen tussen het verkrijgen van een beeldveld van circa 15’ a 25’. Trouwens de OIII zorgt ervoor dat er wat sterretjes verdwijnen in de immense hoop zodat de slaag-kans groter wordt.


The M15 in Pegaseus is a globular clusters with a diameter well above the 20 'and whose (V tip) should begin between the brightest stars. 12.1 and 13.1. So good feasible with smaller telescopes. What is more difficult is the detection of the planetary nebula M15 or Pease 1, a photographic mag. of 14.9 and a size of 1". These numbers tell us that this is a difficult target, but with sufficient magnification and an OIII filter and some effort there is something to see. Just go look NNE of the nucleus. There you will find about 7 'of the core a bright star of 7.3 magnitude, it can be used as a guide. Draw an imaginary line from the center through this star and look along the edge of the line. Just outside the center you will find a little puffy star with a weak diffuse disc. The best magnification lie between a field of view of approximately 15 'to 25'. By using the OIII filter, it will make some stars disappear in the immense cluster. This will increases the rate of success.

sasteria 2015